Ho Chi Minh City, maart 2010 door Ron Daniëls

De reis naar Vietnam viel niet mee, ik werd zondagmorgen om 9 uur door Aad van Zeijl opgehaald om vervolgens om 13.00 uur weg te vliegen uit Holland. In Hongkong had ik 8 uur vertraging en er was niet veel te doen op het vliegveld dus heb ik maar wat geslapen. Maandagavond om 20.00 uur was ik in Ho Chi Minh City, de mensen die me zouden ophalen wisten niet hoe laat ik nu zou aankomen dus heb ik zelf een taxi naar het Hotel genomen. Zelfs het slapen viel niet mee, gewoon te vermoeid.

De andere heren zijn een stuk kleiner, maar omdat ze een tegenstander hebben die zo groot is, zullen ze helemaal geen problemen hebben om tegen spelers in Europa te spelen, want ze kennen de problemen om tegen lange spelers te spelen. Ze hebben een enorme vechtlust en trainen buitengewoon hard.

De dames zijn in het enkelspel een stuk minder, maar het zijn wel hele sterke dubbel en mix spelers, het tactiek niveau inde dubbels is nog niet erg hoog, echter binnen een paar weken zal dat wel veranderen want ze WILLEN gewoon zoveel leren. Ik heb toch al op heel wat plaatsen in de Wereld training gegeven, maar ik ben nog nooit zo warm onthaald als in Vietnam en de spelers zijn echt bereid alles te proberen.

Het sport center waar ik werk heeft niet de meest moderne hal, maar er is wel alles op een complex kracht center, spiegel hal voor voeten werk en aerobic, zwembad, 5 banen badminton hal, stadion met hardloop baan. En de spelers hebben een baan in het leger, waardoor ze alleen maar aan badminton hoeven te denken en voor de rest van hun leven, ook na de badminton, een goede baan hebben. Voorwaarden is wel dat ze hun doelstellingen moeten bereiken, die ze samen met de trainers elke jaar opstellen.

Een van de grootste meevaller was wel dat ik regelrecht terecht kwam in het gedachte goed van Lars Thinhold, die in 1994 de basis heeft gelegd voor het badminton in Vietnam en de eerste trainers heeft opgeleid. Het toeval wil dat Lars ook mijn mentor was toen ik in Denemarken met de trainersopleiding ging beginnen. Dit verklaart dat ik ben gevraagd om training te komen geven in Vietnam, ze willen veel meer de combinatie aangaan tussen het harde trainen in Azië en de techniek en tactiek uit Denemarken. Ik hoef helemaal niet te vechten voor mijn denkwijze van training geven ze zijn er heel erg open voor. Er zijn hier al aardig wat trainers uit China geweest, maar ze zijn er in Vietnam niet erg over te spreken omdat ze te weinig om de spelers geven en niet zorgvuldig omgaan met het spelers materiaal.

Een ander teken aan de want is wel dat ik totaal niet had verwacht dat Forza bekent zou zijn in Vietnam. Het is namelijk een duur Deens merk en ik had niet gedacht dat het in Vietnam verkocht zou worden, maar ik denk dat 50% van de spelers, die ik hier in mijn twee groepen heb, met Forza speelt. Dit laat ook wel zien dat de focus meer op Denemarken dan op China gericht is. Het badminton is nog vrij jong in Vietnam, want de oorlog heeft er voor gezorgd dat ze er pas een jaar of 30 badminton spelen en misschien pas de laatste 15 jaar wat meer serieus. Maar met 500.000 badminton spelers is het dus wel een land waar we in de toekomst veel van gaan horen.

Ron Daniëls