|
Door Ron Daniëls, 9 februari 2010
Ik ben me er van bewust dat ik met deze uitspraak een contradictie maak met andere stukjes, die ik geschreven heb. In betreffende stukjes heb ik namelijk gezegd dat Badminton een denksport is en toch zijn beide uitspraken juist. Het nadenken in badminton moet op de training gebeuren en dan heb ik het dus over:
- De techniek
- Je voetenwerk
- De tactiek
- Wat is mijn sterke wapen?
- Hoe beschut ik mijn zwakke kant?
- Hoe voorspel ik waar de volgende shuttle komt?
- Wat is de beste positie?
Samen met je trainer werk je deze punten af, die elke training weer terug komen en die je in je spelers profiel hebt staan. Je zult in de training al deze losse punten trainen, maar je moet wel in je achterhoofd houden dat niet één van deze punten op zich zelf staat, ze hebben allemaal invloed op elkaar en kunnen dus niet los van elkaar worden gezien.
Als je je zwakke kant wilt beschermen, moet je de positie op de baan aanpassen. Als je de positie aanpast is het eenvoudiger de volgende shuttle te voorspellen en kun je dus je voetenwerk aanpassen waardoor de tegenstander veel meer naar jou sterke wapen speelt en dat is dus waar jouw techniek op zijn best is.
Op de training moet ik als trainer de samenhang tussen deze onderdelen perfect kunnen onderscheiden en daar constant de speler op wijzen, hier werk je dus aan je denkwerk. Tijdens de training voorzie ik je als trainer met een doorlopende stroom van informatie over dingen die fout gaan of die beter kunnen. Ik eis dan ook aanpassingen terwijl je nog met de rally bezig bent en als speler krijgen je hersens geen moment rust totdat hetgeen we in het spel willen hebben er, zonder bij na te denken, in zit. Na een aantal trainingen weet je blindelings hoe de dingen samen hangen in deze tactiek.
Nu is achteruit coachen heel erg gemakkelijk en dat is wat een coach doet als hij tegen je begint te praten over hoe de afgelopen 11 punten zijn gegaan. Wat er is gebeurd, is eigenlijk wel het minst interessant, want dat weet inmiddels iedereen wel. Je kunt het hoog uit heel even aanhalen als een bevestiging, maar verder niets. Het gaat er om dat de coach aan vooruit coachen doet! Net zo goed als dat ik van mijn spelers eis dat ze met vrij grote zekerheid weten waar de volgende shuttle komt, wil ik ook hebben dat de coaches die ik opleid weet wat de tegenstander en/of zijn coach tegen het spel van mijn speler gaat doen. Hierdoor lopen wij de gehele wedstrijd vooruit op de feiten en hobbelen we er niet achteraan.
Dus op de training doe ik dat ook, ik coach beide partijen hard op, zodat de spelers van elkaar weten wat ik van ze verlang. Hierdoor leren ze veel sneller te zien wat er op de baan gebeurt. Ik begrijp helemaal niets van trainers die stil naar een wedstrijd op de training zitten te kijken. Het kan niet zo zijn dat je niets te zeggen hebt, want dat is mij nog nooit gebeurd; of ik nu sta te trainen bij de U11 of dat ik Wereld kampioenen op de baan heb staan, dat maakt niets uit.
Het profiel zorgt er voor dat je beiden weet waar je naar moet kijken en of dat nu grote lijnen zijn of kleine details, dat geeft geen groot verschil. Ik heb een stukje geschreven over de single van Dicky tegen Peter Gade, daar heb ik later ook met Dicky over gesproken en met name over het feit dat ik wilde hebben dat zijn service bewust wat minder goed moest zijn om zo sneller en wel overwogen in drive slagen te komen tegen Peter. In zijn antwoord kwam ook weer de klassieke fout naar voren “ ja maar Ron het is wel Peter Gade, daar kan je niet zomaar slechter tegen gaan serveren want hij is heel goed aan het net en in snelle drive slagen”
Dat weet ik ook wel maar op dat moment was Dicky beter en kon hij deze positie versterken door beter voorbereid te zijn op zijn eigen wapen en het spel van Peter op te leggen aan zijn wapen.
Spelers of trainers die een antwoord starten met “Ja maar” daar zeg ik standaard tegen: Sorry ik heet niet Maar mijn naam is Ron dus je moet starten met Ja Ron en niet met Ja Maar.
Mensen zijn gewoonte dieren en denken pas nadat ze iets gedaan hebben en al helemaal als het snel gaat, dan vertrouwen ze helemaal op reflexen en die moet je aanleren. Het aanleren van de juiste reflexen doe je dus op de training zoals ik die hierboven beschreven heb. De reflexen zijn aangepast aan jouw spel vanuit jou spelers profiel, dit is dus NOOIT groepstraining, het gaat bij dit soort training om jou en jij, de ik persoon dus.
Als je op de baan nog over zulke dingen moet nadenken, ben je dus echt veel te laat. Op de baan gaat het nadenken alleen maar over de te voeren strategie, die je samen met je coach hebt gelegd om deze tegenstander te verslaan. Alle andere dingen moeten al in de boordcomputer zijn opgeslagen en geheel automatisch zijn.
De afgelopen paar weken heb ik op toernooien met een speler gewerkt, die ik nog nooit training heb gegeven of zelf ook maar één keer op de baan als coach heb bijgestaan. Ik heb gewoon wedstrijden bekeken en aan de hand van zijn zwakke punten en wapens een nieuwe strategie gemaakt voor de volgende wedstrijd, het ging nooit om een lang verhaal maar juist hele korte en simpele dingen waar hij op moest letten. Dit gaf wedstrijd na wedstrijd beteren resultaten, ik moet er wel bij zeggen dat hij ook echt zijn best deed de dingen uit te proberen.
Onze kracht in het westen is dat er een lange traditie is voor zelfstanding denken, dat is een groot voordeel ten opzichte van de spelers in Azië, die vooral geleerd hebben om te luisteren. En hier hebben we dus ook gelijk het probleem met veel van onze trainers te pakken, die vinden namelijk ook veel te veel dat de spelers moeten luisteren in plaats van te denken.
De hele opleiding is er op gericht dat de trainers een waarheid moeten verkopen en dat is in mijn ogen een illusie die er verkocht wordt, want de trainers hebben de waarheid niet, wij lopen achter de waarheid aan en geven onze visie op dingen die jaren eerder door spelers zijn ontwikkeld. Ik ben voor mijn spelers dan ook veel meer een denk en sparringpartner dan iemand die het allemaal wel weet en wil dat ze naar me luisteren.
Dus denk samen met je spelers op de training en voer uit in de wedstrijd want als je daar zowel als coach en als speler moet denken dan ben je te laat.
Ron Daniëls
|
Reacties
Zou toch wel het Nieuw Nederlands Badmintonboek moeten gaan heten.
Grt
Rene